Gdzie szukać
Czebaczek amurski pochodzi z Azji Wschodniej i trafił do Europy wraz z transportami ryb hodowlanych. W Polsce rozprzestrzenił się w wodach stojących i wolno płynących: stawach hodowlanych, glinankach, starorzeczach, kanałach, zbiornikach zaporowych oraz w nizinnych odcinkach rzek. Trzyma się płytkiej, ciepłej wody przy roślinności, w niewielkich stadkach, zwykle w toni i blisko brzegu. Toleruje wodę żyzną i ubogą w tlen. Tam, gdzie się zadomowi, występuje bardzo licznie i szybko staje się dominującym gatunkiem drobnicy.
Kiedy łowić
Aktywny przez cały ciepły sezon, od wiosny do jesieni, ze szczytem latem. Żeruje w ciągu dnia, praktycznie przez całą jasną część doby, i bardzo szybko reaguje na zanętę. W praktyce rzadko jest celem wędkarza — najczęściej pojawia się jako uporczywy przyłów przy łowieniu płoci, uklei czy karasi, objadając przynętę przeznaczoną dla innych ryb.
Przynęty i metody
Czebaczek bierze na wszystko, co drobne: białego robaka, ochotkę, kawałek ciasta czy chleba, podane na mały haczyk w rozmiarze 18–22 pod lekkim spławikiem. Wystarczy najprostszy zestaw batowy. Nęcenie ściąga go błyskawicznie i w dużych ilościach, więc jeśli łowisz inne gatunki w akwenie z czebaczkiem, warto ograniczyć zanętę i zwiększyć rozmiar przynęty, żeby go odsiać.
Wskazówki
Czebaczek amurski jest wymieniony w § 8 rozporządzenia o ochronie i połowie ryb wśród gatunków nierodzimych, których złowione okazy należy niezwłocznie uśmiercić — nie wolno ich wpuszczać ani do łowiska, w którym je złowiono, ani do innych wód. Powód jest szczególny: poza konkurowaniem o pokarm i wyjadaniem ikry, czebaczek jest bezobjawowym nosicielem pasożyta groźnego dla innych ryb, w tym karpiowatych, co czyni go zagrożeniem także dla gospodarki rybackiej. Rozpoznasz go po niewielkich rozmiarach, wysoko osadzonym, skierowanym ku górze pysku i wyraźnie ciemnej pręgi wzdłuż boku u młodszych osobników. Nigdy nie przenoś go między zbiornikami, także przypadkiem w wiadrze z wodą lub żywcem.