Poradniki wędkarskie

Krępa ryba z przyssawką na brzuchu, wiosną podchodząca pod brzeg. Łowiona niemal wyłącznie przypadkiem.

Szybka ryba pelagiczna o pręgowanym grzbiecie. W polskim Bałtyku gość sporadyczny, nie gatunek do zaplanowania.

Srebrzysta ryba o ostrym kilu na brzuchu. Łowna wyłącznie w Zalewie Wiślanym — poza nim chroniona.

Kolczasty drapieżnik falochronów. Uważaj przy chwytaniu i nie pomyl go z chronionym kurem rogaczem.

Drobny krewniak śledzia z ostrym, piłkowanym brzuchem. Najczęściej trafia się na zestawach śledziowych.

Wydłużona ryba przybrzeżna rodząca żywe młode. Zimowy stały bywalec mol i falochronów.

Zielonokoścista strzała lata. Bierze na sam brzeg, a zamiast haczyka często wystarcza pętla z włóczki.

Smukły dorszowaty z ciemną plamą przy płetwie piersiowej. Zimowy przyłów przy połowach dennych.

Największa i najbardziej ceniona płastuga Bałtyku. Drapieżnik, który poluje z zasadzki w piasku.

Niewielka płastuga o szorstkiej skórze, łowiona przy okazji storni. Poznasz ją po wygiętej linii bocznej.

Wiosenne i jesienne ławice pod molem. Najprostsze wędkarstwo morskie, jakie można sobie wyobrazić.

Smuklejszy krewniak skarpa, bez guzków kostnych. W polskiej strefie znacznie rzadszy.

Przez dekady główny cel wędkarstwa morskiego, dziś objęty całkowitym zakazem zabierania. Poradnik o tym, jak go nie zabić.

Najpospolitsza płastuga polskiego wybrzeża. Najlepsza ryba na start w wędkarstwie morskim z brzegu.

Płastuga z pomarańczowymi plamami, trzymająca się głębiej niż stornia. Najczęściej z łodzi lub kutra.

Inwazyjna rybka, która wyjada ikrę i narybek rodzimych gatunków. Nie wolno jej wypuszczać.

Obcy sumik z kolczastymi płetwami. Złowionego nie wolno wypuścić z powrotem do wody.

Drobna rybka przenosząca groźne patogeny. Złowionej nie wolno wypuścić do wody.

Inwazyjna babka z przyssawką zamiast płetw brzusznych. Złowionej nie wolno wypuścić.

Srebrzysta ryba toni czystych jezior. Łowi się ją w stadzie, drobną przynętą, wysoko nad dnem.

Mała ryba o zapachu świeżego ogórka. Łowi się ją stadnie, najlepiej zimą.

Mała ryba z kolcami, spotykana niemal wszędzie. Najczęściej trafia się przy okazji.

Głębinowa ryba najczystszych jezior. W Polsce bardzo nieliczna i trzymana zarybieniami.

Ryba obwarowana najostrzejszymi przepisami w kraju. Zanim zarzucisz, przeczytaj regulamin do końca.

Palia z Ameryki Północnej o marmurkowym grzbiecie. Wymaga wody naprawdę zimnej i czystej.

Podstawa łowisk specjalnych i pstrągowych. Bierze agresywnie, ale szybko uczy się przynęt.

Największy łososiowaty polskich rzek. Kilka sezonów starań na jedno branie — i tak warto.

Mały, kolczasty okoniowaty, który bierze zimą i w nocy, gdy inne ryby milczą.

Wielkogłowy filtrator zooplanktonu, dorastający do kilkudziesięciu kilogramów.

Filtrator, który prawie nie bierze na przynętę. Najczęściej trafia się przypadkiem.

Roślinożerca, który walczy jak nic innego w polskich wodach. Łowi się go inaczej niż karpia.

Rodzimy karaś zanikających, zarośniętych oczek. Coraz rzadszy — wart tego, by go wypuścić.

Obcy, ekspansywny karaś, który opanował większość nizinnych wód. Bierze cały sezon i prawie na wszystko.

Rybka zimnych potoków, w tarle mieniąca się kolorami. Bardzo łatwo pomylić ją z chronioną strzeblą błotną.

Mała ryba piaszczystych płycizn z parą wąsików. Uwaga: jego chronieni krewniacy wyglądają podobnie.

Kuzynka płoci, która żeruje wyżej niż ona. Klucz to nie kłaść przynęty na dno.

Najlepsza ryba na naukę wędkowania. Bierze szybko, często i niemal wszędzie.

Stale mylony z małym leszczem. Duże oko i czerwonawe nasady płetw zdradzają, kogo naprawdę złowiłeś.

Rzadka ryba wielkich rzek i zbiorników, żerująca w toni. Poznasz go po bardzo długiej płetwie odbytowej.

Drobna, stadna ryba bystrej i czystej wody. Doskonała szkoła precyzyjnego łowienia w nurcie.

Najbardziej czujna ryba rzeki. Kto podejdzie niezauważony, ten bierze — nawet na czereśnię czy kawałek sera.

Silny karpiowaty, który bierze i na ciasto, i na woblera. Szukaj go przy przeszkodach na granicy nurtu.

Szybki drapieżnik powierzchniowy, który „bije” w stada uklei. Gdzie go szukać, kiedy poluje i jak podać przynętę, by zdążyć za atakiem.

Jedyna nasza ryba drapieżna aktywna zimą. Gdzie szukać miętusa, dlaczego zimno mu sprzyja i na co najlepiej bierze.

Nocny wędrowiec o niezwykłym cyklu życia. Gdzie szukać węgorza, kiedy najlepiej bierze i dlaczego warto traktować go ze szczególnym szacunkiem.

Nocny olbrzym cieplejszych wód. Gdzie stoi sum, kiedy najlepiej żeruje i jakich metod użyć na dużą rybę.

Ryba o charakterystycznym dolnym pysku do zeskrobywania glonów z kamieni; delikatne brania, drobne przynęty przy dnie.

Rzadka w polskich wodach karpiowata podobna do leszcza; dane o celowym połowie wędkarskim są skąpe i niepewne.

Wędrowna ryba dolnych odcinków rzek; najlepsza pora to wiosenny podchód tarłowy, choć wtedy żeruje słabo.

Silna ryba nurtu rzek żwirowo-kamienistych; łowiona gruntem/feederem przy dnie, aktywna głównie o zmierzchu i nocą.

Ryba dwuśrodowiskowa — z morza wraca na tarło do rodzimej rzeki, głównie jesienią i za odrębnym zezwoleniem.

Jeziorowa forma troci — drapieżnik toni i termokliny, a jesienią bohater ciągów tarłowych w dopływach.

Głębinowa ryba planktonożerna jezior — inaczej niż reszta łososiowatych, sieję łowi się delikatnie, nie na drapieżnika.

Osiadły drapieżnik górskich potoków — precyzyjna, cicha prezentacja przynęty liczy się bardziej niż jej rozmiar.

Lipień lubi czystą, wartką wodę i zdradza się charakterystyczną płetwą grzbietową — muchówka i lekki spinning to podstawa.

Ryba zmierzchu i nocy o delikatnym braniu. Gdzie stoi sandacz, kiedy najlepiej żeruje i jak prowadzić przynętę przy dnie.

Stadny drapieżnik aktywny cały rok, także zimą spod lodu. Gdzie trafić w stado okoni i na co skutecznie je łowić.

Silna ryba ciepłych wód. Method feeder, metoda włosowa i systematyczne nęcenie — jak skutecznie zapolować na karpia.

Drapieżnik z zasadzki, który jesienią żeruje najintensywniej. Gdzie szukać szczupaka, kiedy bierze najlepiej i jakich przynęt użyć.

Stadny żerowicz przy dnie. Feeder, intensywne nęcenie i cisza na łowisku — jak trafić na stado leszczy.

Wszędobylska i wdzięczna dla początkujących. Lekki spławik, delikatne brania — płoć bierze nawet w zimnej wodzie.

Ostrożna ryba ciepłych, zarośniętych wód. Bąble na powierzchni, świt i cierpliwe nęcenie — klucz do złowienia lina.