Gdzie szukać
Rozpiór to gatunek dużych, wolno płynących rzek nizinnych i zbiorników zaporowych — w Polsce najczęściej spotykany w dolnych odcinkach dużych rzek nizinnych i w położonych na nich zbiornikach zaporowych. W odróżnieniu od leszcza i krąpia żeruje przede wszystkim w toni wodnej, a nie przy dnie: odcedza zooplankton i zbiera drobne bezkręgowce w otwartej wodzie. Szukaj go nad głębszymi partiami, na granicy prądu i wody stojącej, przy krawędziach toru wodnego oraz w rozlewiskach zbiorników. Trzyma się w stadach, często dość wysoko nad dnem.
Kiedy łowić
Najlepszy czas to późna wiosna i lato, od maja do sierpnia, gdy woda jest ciepła, a plankton obfity. Rozpiór wyraźnie preferuje zmierzch i pierwsze godziny po zachodzie słońca, kiedy stada podchodzą płycej. Dobrze bierze też o świcie oraz w pochmurne, ciepłe dni z lekką falą. Zimą schodzi w głębiny i praktycznie znika z zasięgu wędki.
Przynęty i metody
Kluczem jest podanie drobnej przynęty w toni, na wysokości żerującego stada, a nie na dnie. Najlepiej sprawdzają się lekki zestaw spławikowy z głęboko ustawioną przynętą oraz metoda bolońska pozwalająca kontrolować spływ. Przynęty muszą być małe: pojedynczy biały robak, ochotka, drobny kawałek ciasta. Zanęta powinna być jasna, drobna i wolno opadająca, tworząca w toni chmurę — nęcenie ciężkimi kulami kładzionymi na dno mija się z celem. Haczyki 16–20 i bardzo cienki przypon są tu regułą, bo rozpiór ma mały pysk i bierze delikatnie.
Wskazówki
Rozpióra rozpoznasz natychmiast po płetwie odbytowej, która jest wyjątkowo długa i ciągnie się przez znaczną część spodu ciała — u leszcza jest wyraźnie krótsza. Ciało ma bardziej wydłużone i spłaszczone bocznie niż leszcz, a oko duże. To ryba miejscami nieliczna, więc rozważ wypuszczenie złowionych okazów. Krajowy wymiar ochronny rozpióra wynosi 25 cm i rozporządzenie nie ustala dla niego okresu ochronnego, ale regulaminy okręgów PZW bywają ostrzejsze i to one obowiązują na łowisku.