Gdzie szukać
Sielawa to ryba pelagiczna czystych, głębokich i chłodnych jezior — przede wszystkim pojezierzy mazurskiego, pomorskiego i suwalskiego. Żyje w toni wodnej, w wielkich stadach, i żywi się zooplanktonem. Nie szukaj jej przy dnie ani przy brzegu: sielawa trzyma się otwartej wody nad głębiami, zwykle na kilku do kilkunastu metrów, a jej pozycja w toni zmienia się w ciągu doby wraz z migracją planktonu. Bez echosondy trafienie w ławicę jest trudne — to jeden z tych gatunków, przy których elektronika naprawdę zmienia wynik. Latem stada trzymają się poniżej termokliny, w chłodniejszej warstwie.
Kiedy łowić
Sielawa najlepiej bierze przy chłodnej wodzie, więc kluczowe są późna jesień i zima. Klasyką jest łowienie spod lodu, gdy ławice podchodzą płycej i dają się zlokalizować. Wiosną, po ustąpieniu lodu, również bywa aktywna. W ciągu doby najlepsze są zmierzch i pierwsze godziny nocy oraz świt, gdy plankton migruje ku powierzchni i stada podążają za nim.
Przynęty i metody
Podstawową metodą jest pionowanie zestawem z kilkoma drobnymi przynętami — miniaturowymi mormyszkami, błyskotkami lub sztucznymi imitacjami planktonu — rozmieszczonymi co kilkadziesiąt centymetrów na przyponie. Zestaw opuszcza się na wysokość wykrytej ławicy i delikatnie animuje krótkimi ruchami. Przynęty muszą być bardzo małe, bo sielawa ma niewielki pysk. Latem i jesienią stosuje się także trolling z lekkimi przynętami na odpowiedniej głębokości. Sprzęt powinien być delikatny i czuły — brania są subtelne, często ledwie wyczuwalne.
Wskazówki
Trzymaj się zasady, że sielawę łowi się w toni, nie przy dnie — najczęstszym błędem jest opuszczenie zestawu za nisko. Gdy znajdziesz ławicę, brania idą seriami, więc zapamiętaj głębokość i wracaj do niej. Ryba jest delikatna i łatwo ją uszkodzić, dlatego przy wypuszczaniu obchodź się z nią ostrożnie i nie trzymaj długo na mrozie. Pamiętaj o okresie ochronnym od 15 października do 31 grudnia i wymiarze 18 cm; regulamin okręgu PZW bywa ostrzejszy i to on obowiązuje na łowisku.