Gdzie szukać
Stynka żyje w chłodnych jeziorach, zalewach i zbiornikach zaporowych, a także w wodach słonawych Zalewu Wiślanego i Szczecińskiego. To ryba stadna, trzymająca się toni wodnej nad głębszymi partiami akwenu. Szukaj jej w otwartej wodzie, przy krawędziach głębi i nad rynnami, zwykle na kilku do kilkunastu metrów. Podobnie jak sielawa, żywi się zooplanktonem i drobnymi organizmami, a jej pozycja w toni zmienia się w rytmie dobowym. Stada bywają bardzo liczne, więc trafienie na ławicę oznacza serię brań jedno po drugim.
Kiedy łowić
Najlepszy sezon to późna jesień i zima — stynka wyraźnie preferuje zimną wodę. Klasyczne jest łowienie spod lodu, gdy ławice są łatwiejsze do zlokalizowania i podchodzą płycej. Wczesną wiosną, w okresie tarła, ryby gromadzą się przy ujściach dopływów i na płyciznach. Latem schodzą głęboko, w chłodniejsze warstwy, i stają się trudniej dostępne. W ciągu doby najlepsze są zmierzch, noc i świt.
Przynęty i metody
Stynkę łowi się zestawem do pionowania z kilkoma drobnymi przynętami na jednym przyponie: małymi mormyszkami, miniaturowymi błyskotkami lub haczykami z kawałkiem ochotki albo paskiem rybiego mięsa. Przynęty muszą być naprawdę małe. Zestaw opuszcza się na głębokość ławicy i animuje krótkimi, delikatnymi ruchami. Sprzęt to krótka wędka podlodowa lub lekka wędka do pionowania z czułą szczytówką — brania są subtelne i szybkie, a ryba ma delikatny pysk.
Wskazówki
Charakterystyczną cechą stynki jest wyraźny zapach świeżego ogórka, po którym rozpoznasz ją natychmiast po wyjęciu z wody. To ryba drobna i delikatna, szybko ginąca po złowieniu, dlatego łów jej tyle, ile faktycznie zamierzasz wykorzystać. Bywa też używana jako przynęta na drapieżniki — pamiętaj, że przenoszenie żywych ryb między łowiskami jest zabronione. Rozporządzenie krajowe nie ustala dla stynki wymiaru ani okresu ochronnego, ale w wielu akwenach obowiązują zasady wynikające z regulaminu okręgu PZW lub przepisów dotyczących wód, w których występuje.